O Nas Kontakt Aktualności Lokalizacja i dojazd Regulamin zwiedzania Regulamin Muzeum Gazownictwa
Aktualna wystawa Maszyny i urządzenia XIX wieku Piece i grzejniki Gazomierze i liczniki Latarnie gazowe Planowana wystawa Wirtualna wycieczka panoramiczna
Gaz źródłem światła Historia Gazownictwa Spotkania muzealne Publikacje z archiwum Wolskie rogatki 2015. Dzień otwarty w Muzeum Gazownictwa 71 rocznica wybuchu Powstania Warszawskiego
Medal pamiątkowy Siatka i palnik lampy gazowej Koncesja z 1856 r. Wspomnienia Hymn Górniczy Wydawnictwa Kalendarium

Z kroniki Gazowni Warszawskiej
2015.07.28


Z kroniki Gazowni Warszawskiej

 

We wrześniu 1939 roku zniszczenia wojenne dotkliwie dotykają Warszawę i jej gazownie. Zbombardowane i wypalone obiekty na Woli, uszkodzona sieć gazowa w mieście uniemożliwiają funkcjonowanie zakładu już od 09.09.1939 r.

 

 

 

 

 

Wypalone zbiorniki gazu.

 

Płonący zbiornik, w którym zgromadzonych było 23 tys. m3 gazu, stworzył wielką pochodnię, widoczną na całą okolicę Warszawy. Gazownia zatrzymała produkcję gazu z węgla i wstrzymała dopływ gazu do miasta. Pod koniec września zniszczony zostaje drugi zbiornik gazu, na szczęście był pusty. Codzienne bombardowania powodują pożary budynków mieszkalnych  i biurowych na terenie "Gazowni".

 

Lata 1939-1945 to lata usuwania zniszczeń z września 39 roku. Pierwszego października na teren zakładu wkraczają Niemcy. Zostają rozpoczęte prace związane z przygotowaniem zakładu do ponownego uruchomienia. W szybkim tempie usunięte zostały zniszczenia , tak, że w dniu 11 października 1939 roku, urządzenia były na tyle wyremontowane, że można było wznowić produkcję w ograniczonej ilości.

 

Po wojnie częściową produkcję uruchomiono już w lipcu 1945 roku, a odbudowa zniszczeń trwała do 1950 roku. Ustalone przez państwo niskie ceny gazu powodowały niezrównoważony popyt oraz ograniczały środki na inwestycje odtworzeniowo - modernizacyjne.

 

Dla zaspokojenia potrzb dynamicznie rozwijającej się Warszawy na terenie "Gazowni na Woli" uruchomiono produkcję gazu wodnego, doprowadzono gaz ziemny z Podkarpacia (1951 r.) oraz gaz koksowniczy ze Śląska  (1961 r.). Gazy różne pod względem włsności chemicznych i fizycznych, mieszano do pożądanego składu i pod nazwą "gazu miejskiego" ekspediowano do odbiorców gazu w mieście.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                                                                                   Materiały z zasobów archiwalnych Muzeum Gazownictwa

                                                                                   Opracował:  Zygmunt Marszałek - Kustosz Muzeum 

« powrót
Home  |  Aktualności  |  O Nas  |  Oferta  |  Kontakt  |  Mapa strony  |  Projekt i wykonanie: Newtopia